Groet uit Vlaanderen

GROET UIT VLAANDEREN
Johan Vanslambrouck
Voorzitter Voorpost

Dames en heren,
Afrikaner stamgenoten,

Het is mij een groot genoegen om op deze herdenking een groet uit te brengen uit het verre Vlaanderen. Of liever : uit de Zuidelijke Nederlanden. Ons vaderland werd in de loop van de geschiedenis uit elkaar gerukt, maar wij van Voorpost zien de toekomst van ons volk nog steeds in een herenigd Nederland. En uiteraard vergeten we daarbij de band niet met die stamgenoten die in Zuid-Afrika hun bestaan hebben opgebouwd.
Het is voor elk volk goed om de herinnering te bewaren aan de grote momenten uit zijn geschiedenis. Onze identiteit als volk is er niet zomaar gekomen. Wie wij zijn : onze taal, cultuur, zeden en gewoonten worden voor een groot deel bepaald door onze afstamming en geschiedenis. Door datgene wat onze voorvaderen hebben tot stand gebracht. En vooral in moeilijke tijden als deze is het goed om dat niet te vergeten.
Soms bevat die geschiedenis een bijna onmogelijke gebeurtenis. De slag bij Majuba was zeker zo ’n haast ondenkbare gebeurtenis. Hoe leger van een handvol boeren de zo strategische heuvel kon innemen tegen een superieur bewapende en getrainde tegenstander druist in tegen elke militaire logica. Een onwaarschijnlijke gebeurtenis, maar één met belangrijke politieke gevolgen : het onoverwinnelijk geachte Britse Imperium moest Transvaal zijn onafhankelijkheid teruggeven.

Vlaanderen kent ook zo ’n onwaarschijnlijke gebeurtenis in zijn geschiedenis. Waar wij moeten heel wat verder teruggaan in de tijd. Op 11 juli 1302 versloeg een leger van Vlaamse steden en ambachtslui het oppermachtige Franse leger nabij Kortrijk. Het Vlaamse leger bestond vooral uit voetvolk, het Franse leger bestond uit het kruim van Franse ridders.
Militair waren de Vlamingen normaal gezien sterk in de minderheid. En toch werd het Franse leger verpletterend verslagen. Die dag is de geschiedenis ingegaan als “de slag er gulden sporen”. Zo genoemd omdat na afloop van de veldslag de Vlamingen honderden gouden sporen vonden van gesneuvelde Franse ridders. Vlaanderen behield zijn onafhankelijkheid van Frankrijk en 11 juli is vandaag de nationale feestdag van Vlaanderen. Of politiek correcter : het feest van Vlaamse gemeenschap, want het officiële België wil niets horen over een Vlaamse natie.

De gelijkenissen tussen beide gebeurtenissen zijn treffend. In beide gevallen versloeg de militair zwakkere partij een machtige vijand. En in beide gevallen was dat toe te schrijven aan de absolute vastberadenheid van een volk in nood. Het rotsvaste geloof in de eigen zaak verzette bergen.
Deze onverzettelijkheid ging in beide gevallen ook hand in hand met een nieuwe en nooit eerder uitgeprobeerde militaire tactiek.
Laten we er de lessen uit trekken voor vandaag : enkel datgene wat we zelf opgeven is definitief verloren. En om onze identiteit en onafhankelijkheid te bewaren of te herwinnen zal veel creativiteit nodig zijn. Nieuwe paden durven bewandelen, los van het traditioneel bekende. “Out of the box” denken zeggen de Engelstaligen.
De Vlamingen worden vandaag gelukkig niet meer met geweld bedreigd in hun voortbestaan.
Voor de Afrikaners ligt dat anders. De Plaasmoorde behoren tot een weldoordachte strategie om de Boeren in hun voortbestaan te intimideren en zelfs te liquideren.
De wereld kijkt meestal de andere kant op. Want over het nieuwe Zuid-Afrika wil niemand een kwaad woord horen. Zoals zo dikwijls gaat Voorpost hier tegen de stroom in. Met de bescheiden middelen waarover we beschikken. Zo hebben militanten van Voorpost de inhuldiging van een monument voor Nelson Mandela verstoord om aandacht te vragen voor dit schandaal.

Zowel Nederlanders als Afrikaners moeten optornen tegen een vergif dat misschien nog bedreigender is voor ons voorbestaan als volk : de politiek correcte gedachte die zegt dat alles wat naar een eigen volkse identiteit verwijst verwerpelijk is. Wie het over volk heeft – of erger nog : wie het over eigen volk heeft – wordt dadelijk verdacht van discriminatie of zelfs racisme. Voor de nieuwe apostelen van de politiek correcte kerk bestaan er geen volkeren. Tussen de wereldgemeenschap en de mens als persoon zou er helemaal niets bestaan.
Het is het licht van de zon loochenen natuurlijk. Maar men houdt dat wel koppig vol.

In Vlaanderen doet de officiële televisiezender er bijvoorbeeld alles aan om het bestaan van een Afrikaner volk te verdoezelen. Op zaterdagavond wordt er een populair programma uitgezonden over dieren. Dat programma is voor een deel opgenomen in de wildparken van Zuid-Afrika. Maar de Afrikaners die aan het woord komen worden steevast geïnterviewd in het Engels. Bij de meesten is het nochtans duidelijk hoorbaar dat hun moedertaal het Afrikaans is. Maar dat moet verborgen blijven, want de verwantschap met het Nederlands zou te duidelijk zijn. En nog erger : misschien zouden de Vlamingen wel sympathie kunnen krijgen voor het Boerevolk.

Die warme sympathie blijft ondertussen onverkort leven bij Voorpost en bij andere nationalistische organisaties in Vlaanderen.
Aan het eind van onze grote bijeenkomsten weerklinkt steevast Die Stem van Suid-Afrika als onderdeel van het plechtige einde.

Ik wens de Boeren van Suid-Afrika veel moed, volharding en succes in hun strijd om als gemeenschap een betere toekomst tegemoet te gaan.
Houzee.